Tuesday, March 13, 2007




bugün hayatımın en ilginç fal maceralarından birini yaşadım; beni hiç tanımayan bir arkadaşım 45 dakika boyunca beni bana anlattı,harfi harfine... aslında fal oldukça anlamsız birşey, ama insan başka bir seçeneği kalmadığında ya da sadece eğlenmek ve bir kaç dakikasını hoş geçirebilmek için,belki de sadece muhabbet edebilmek için bir fincan türk kahvesi içip/tercihen şekerli ,bacak bacak üstüne atarak yaa,bak cidden öyle;wallahi bildin gibisinden nidalar savuşturabiliyor havaya... aslında türk kahvesinin en guzel olanı da iki kişi içileni,sigara eşliğinde; hatta biraz daha abartayım, dışarısı soğukken arkadaşınla/sevgilinle beraber sıcacık bi kafenin cam kenarında oturup mekanda bulunan loş ışık sayesinde karşındakine bakarken, aslında sadece yüzüne değil, içinin derinliklerine de bakabilmek...
bugun benim için farklı olan şey, benim olağan soru işaretlerimi ve bakış açımı da bilmesi; yüzüne ayna tutulması gibi birşey bu... ama anlamadığım şey de şu;dileğim neden hala aynı???

Monday, March 12, 2007

bu kadar;bu gece son gecem herşeye üzülmek için,ya da düşünmek... bi yerden sonra sallamamak lazım galiba, tek başımıza geldik,arada rüzgarlar olsa da hep yönleri değişir,biter..bazılarınla yelkenini iyi doldurursun,yüzüne esişi içini huzurla doldurur;bazılarından da kurtulmak için saniye sayarsın;ama daha yüzüne esecek çok rüzgar var,kurtulmak isteyeceğin binlercesi dolu... zaten bitmiş bir rüzgarı da kovalamaya gerek yok, ne kadar kovalarsan, ne kadar beklersen olmayan bir rüzgarı; o kadar çok şey kaçırırsın, ruhun o kadar çabuk tükenir... hoş bi rüzgardı ama o kadar artık...bu gece düşüneceğin, hatırlayacağın son hatıralar/ ki zaten biliosun onlara tutunmak gereksiz... yarın yeni bi gün.........ve avlanma zamanı ;)

Sunday, March 11, 2007


hiç bir bahaneye sığınmak istemiyorum bu hüzünlü tepkiyi verebilmek için;bana biraz olsun açıklaman lazım.. sana nasıl elveda denebilir, benim taş kalbim ateşlerde yanacak birazdan ama senin kalbin ateşe dayanıklı ve ben çok karışığım; bu karışıklığımı sana elveda diyerek çözmek istemiyorum. biliyorum ki bir eski sevgilinin ya hiç şansı yoktur ya da çok çok azdır ama benim, benim bir açıklamaya ihtiyacım var... hiç bir şekilde karşına geçip gözyaşlarına boğulmak istemiyorum ama belki de kağıt mendillerin ardında sana nasıl elveda diyebileceğimi bilebilirdim... beyaz gecelerimizi gri mavi sabahlarımızı sen geçmişe göndün benimse bir açıklamaya ihtiyacım var.


jane birkin ablaya selam....

Saturday, March 10, 2007

R.I.P.


kitabını düşlerin tek gerçeklik olduğuna inananlara adayan muhteşem insan,eksikliğinde burtonun hayatını muhetemelen muhasebe müdürü olarak devam edeceği,the crow gibi hoş bir filmin çekilemeyeceği,ruyasında poe görmek isteyen küçük kızların var olmadığı bi dünyada yaşardık;iyi ki kafayı çekip de o çok korktuğun diri diri gömulmeyle ilgili pek çok hikaye yazmışsın;söz en kısa zamanda odamda örümcek beslemeye başlayıp perdeleri kadife olanlarıyla değiştireceğim...


eğer sevdiğim filmler sorulsa sayfalar dolusu isim sayabilirim ama bu aralar en çok blue ya takmış durumdayım;bildiğiniz üzere kendisi saygıdeğer lodz sinema okulundan mezun/keşke ben de orada hademe olabilsem,ona bile razıyım/ krzysztof kieslowski amcamızın deli üçlemesinin ilk filmidir...başroldeki takdire şayan binoche ablamızın canlandırdığı bir trafik kazasında eşini ve çocuğunu kaybetmiş ve hiçbir şey olmamış gibi hayatına başka bir insan olarak devam eden hatunun ruhsal durumunu ayrıca kendime yakın bulmaktayım bu aralar;tek fark bende mavi avize ve yarım kalmış bestelerden pek çok olması...''ignorance is bliss'' demişti bir zamanlar bazı saygıdeğer insanlar ama hayat bir filmden/kieslowski filminden bile/ daha komplike;insanın karşısına ne sorunlu bi komşu,ne de rahatsız bir besteci çıkıyor,etraf ''mavi avizelerle'' dolu

sour times


günlerden hoyrat bi cumartesi,dışarısı en az içerisi kadar soğuk...canım nası sıkılıyo anlatamam,ne dün oynadığım,gerçi oynamayı pek beceremesem de tadı damağımda kalan frp,ne de aylar sonra kitabına ulaşabildiğim poe amca kurtarabilir beni(poe'dan medet ummak,diri diri gömüleyim daha iyi)...filmlerde zamanın geçtiğini anlatmak için takvim yaprakları hızla düşer ya yere;benimki de o hesap işte,tek fark takvim yapraklarına ruh kalıntıları da karışmış...sadi guranı seviyorum,siz de ısrarla isteyiniz,bir kaç çizgi insanı ancak bu kadar anlatabilir;belki mutluluğun resmi hala çizilemedi ama ''sour times''inki hazır....
bi de acaba djarum menthol bulan var mı yakınlarda;arıyorum ama hiçbir yerde yok;gerçi onu da içebileceğim muğlak,çünkü kendisi artık sadece boğazımı değil,aynı zamanda da ruhumu yakacak...
p.s. sadi guran da kimmiş diyenler için:http://www.myspace.com/sadiguran